[CS] MS - ฝน

posted on 10 Oct 2010 21:59 by mutsuki
เรื่องราวต่อไปนี้เป็นส่วนหนึ่งของ รร.ลบ.
--------------------------------------------------------
[CS] MS - ฝน
character- 0704
.
.
credit - ต้นฉบับจาก N' sain (ผปค.ครูหมีกริซลี่ ACEZ) 
arranged  by  mutsuki
.
.
.

นายแพทย์สิทธิโชค โล่ห์จินดา ถอนหายใจเป็นครั้งที่สิบนับตั้งแต่ที่รถยนต์มาจอดนิ่งอยู่ข้างทางเป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง ร่างสูงทิ้งตัวลงกับพนักก่อนที่จะถอนหายใจเป็นครั้งที่สิบเอ็ด มันก็คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรก็แค่รถเสีย แต่สายฝนที่กระหน่ำลงมาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆนี่สิที่น่าอ่อนใจ

 นิ้วเรียวเอื้อมมาแตะที่หลังมือของหมอหนุ่มอย่างแผ่วเบา

 "กฤตว่าเดี๋ยวเราวิ่งฝ่าฝนกันก็ได้มั้งคะ อีกนิดเดียวก็ถึงบ้านกฤตแล้ว" กฤตกาญจน์ ศารวงษ์ เอ่ยทำลายความเงียบขึ้น หลังจากที่เห็นสีหน้ากังวลใจของชายหนุ่ม ก่อนที่ดวงหน้าหวานจะคลี่ยิ้มให้เหมือนเคย ดวงตาหลังกรอบแว่นมองกลับมาอย่างลังเล

"เดี๋ยวค่อยไปโทรตามช่างในบ้านกฤตก็ได้ค่ะ รถไม่หายหรอก" กฤตกาญจน์ย้ำประโยคเดิมอีกครั้ง 

"ผมไม่ได้ห่วงรถ แต่ผมกลัวว่ากฤตจะเป็นหวัดมากกว่า ยิ่งช่วงนี้ H1N1กลับมาระบาดอีก" สิทธิโชคเอ่ยขึ้นสายตาคมมองไปทางหญิงสาว  

“พี่หมอขี้กลัวตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะ” กฤตกาญจน์หัวเราะเบาๆ

...ก็เริ่มตั้งแต่เจอคุณนั่นล่ะ...

“กฤตไม่เป็นหวัดง่ายๆหรอกค่ะ ก็อยู่ใกล้คุณหมอขนาดนี้จะเป็นหวัดได้ยังไงจริงไหมคะ” 

“ผมลืมร่มไว้ที่โรงเรียน ไม่งั้น..”

"งั้นใช้เสื้อกาวน์ของพี่หมอคลุมไปก็ได้นี่คะ" กฤตกาญจน์เอ่ยขึ้นหลังจากเหลือบไปเห็นเสื้อกาวน์ที่แขวนอยู่หลังรถ

“หืมม์..” ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ

“เอ๊ะ หรือว่าเป็นของสำคัญคะ” หญิงสาวสะดุ้งนิดๆราวกับนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้

ชายหนุ่มยิ้มขันในความไร้เดียงสาของเธอเสียเหลือเกิน

...เสื้อตัวเดียวมันจะสำคัญมากขนาดนั้นได้อย่างไร...

ดวงตาหลังกรอบแว่นจ้องลึกลงไปในดวงตาของอีกฝ่าย

“ผมนึกว่า กฤตอยากอยู่กับผมแบบนี้ทั้งคืนเสียอีก” รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่ม เป็นรอยยิ้มของจอมกลั่นแกล้ง

ดวงหน้าขาวเริ่มเจือด้วยสีชมพูระเรื่อ ใบหน้าก้มต่ำหลบสายตาคมที่จ้องเข้ามา ความเงียบปกคลุมอยู่พักใหญ่ เสียงหัวใจเต้นถูกกลบด้วยเสียงหยาดฝนที่โปรยปรายอยู่ด้านนอก

ฝ่ามือหนาถือวิสาสะเอื้อมไปแตะที่เรือนผมราวกับจะปลอบโยน

“ไม่แกล้งแล้วครับ ไม่โกรธนะ” สัมผัสแผ่วเบาอบอุ่น ดึงความสนใจของหญิงสาวกลับมา

…ไม่ได้โกรธสักหน่อย ก็แค่... ก็แค่ .....ยังไม่ชิน....

 “กฤตไม่ได้โกรธค่ะ”

“ครับ ผมรู้”

.

 .

"เอางั้นก็ได้ครับ" หมอหนุ่มเอ่ยทำลายความเงียบก่อนที่จะแล้วเอี้ยวตัวหันไปหยิบเสื้อกาวน์ที่แขวนอยู่ทางด้านหลัง

ชายหนุ่มวิ่งออกจากรถอ้อมมารับหญิงสาวที่อีกด้านหนึ่งก่อนที่จะใช้เสื้อกาวน์ตัวยาวที่ใช้บังฝน คลุมไปที่หญิงสาวอาจจะเรียกได้ว่าการห่มมากกว่าการคลุม ก่อนที่จะพาร่างหญิงสาวฝ่าสายฝนกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปข้างในบ้าน ในสภาพทุลักทุเล

.

ทั้งสองเข้ามาหยุดอยู่ที่บริเวณภายในบ้าน ก่อนที่ชายหนุ่มจะหยิบเสื้อกาวน์ตัวยาวออกจากร่างของหญิงสาว

“ไม่เปียกนะครับ”

หญิงสาวเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดด้วยเสียงที่ดังกว่าปกติ

“ทำไมพี่หมอทำแบบนี้คะ!!” ดวงตาคู่สวยที่บัดนี้เจือด้วยความโกรธมองไปยังร่างที่เปียกมะล่อกมะแล่กของชายหนุ่ม

“กฤตกำลังโมโหที่ผมไม่ได้ทำเหมือนในหนังเหรอครับ” ชายหนุ่มแสร้งยิ้มแบบไม่รู้เรื่องรู้ราว 

ในหนังที่พระเอกมักจะใช้เสื้อโค้ทคลุมร่างตนเองและนางเอกพาฝ่าสายฝนไปด้วยกัน ต่างกับกรณีของเขาอยู่สักหน่อยในเมื่อพระเอกเล่นเอาเสื้อห่มตัวนางเอกอยู่คนเดียวแล้วพาฝ่ากลางสายฝนอย่างดื้อๆ โดยไม่ทันให้หญิงสาวได้ทักท้วงอะไร

“พี่หมอ.. !”

“ครับ ?”

...ก็ของสำคัญ ต้องดูแลอย่างดีนี่นา...

 

...

 

"ตัวใหญ่ยังไม่กลับเหรอนี่" หญิงสาวเอ่ยทักขึ้น หลังจากที่เห็นว่าดวงไฟทุกดวงในบ้านยังปิดสนิท

“ตัวใหญ่ ? ” ชายหนุ่มทวนคำ

“อ๋อ น้องชายกฤตน่ะค่ะ ท่าทางจะติดฝน”

หมายความว่าตอนนี้มีเพียงเธอกับเขาเท่านั้น

 

  เธอกับเขา

...สองคน...

 

ชายหนุ่มสะบัดศีรษะไล่ความคิดนั้นออกไป ก่อนที่จะคิดไปไกลมากกว่านั้น

หญิงสาวผลุบหายไปข้างในบ้านทิ้งแขกที่มาเยือน ยืนตัวเปียกอยู่กลางห้องนั่งเล่นตามลำพัง

 

...ไม่ห่วงตัวเองบ้างเลย  แถมยังทำกับว่ามันเป็นเรื่องขำไปเสียอีก ...

... ไม่ตลกนะคะ ...

หญิงสาวนึกใจในพลางเลื่อนลิ้นชักเปิดหยิบเสื้อผ้าของน้องชาย และผ้าขนหนูผืนใหญ่

 

...ห่วง ? ...

... วันนี้เราพูดคำว่าห่วงกี่ครั้งแล้วนะ ...

...ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่มีคนให้เป็นห่วง มากขนาดนี้...

ร่างบางกอดผ้าขนหนูผืนนุ่ม  ริมฝีปากบางคลี่ยิ้ม

.

.

.

 ภายในห้องนั่งเล่นชายหนุ่มกำลังสนใจภาพในกรอบรูปใบเล็ก โดยไม่ได้สังเกตถึงการเคลื่อนไหวรอบกาย

...เปียกขนาดนี้ ถ้าเกิดไม่สบายขึ้นมาคงมีคนไข้หลายคนต้องโทษกฤตแน่เลย...

มือเรียวหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่ก่อนที่จะใช้มันซับไปที่ดวงหน้าของชายหนุ่มที่กำลังดูรูปถ่ายอยู่อย่างตั้งใจ สัมผัสดังกล่าวเบนความสนใจจากชายหนุ่ม สายตาคมจับจ้องที่ดวงตาคู่สวย ซึ่งฉายแววกังวล คิ้วเรียวขมวดมุ่น

“ทีหลังไม่ต้องทำแบบนี้นะคะ เกิดป่วยขึ้นมาจริงๆกฤตต้องโทษตัวเองแน่”

นิ้วเรียวถอดแว่นตาของอีกฝ่ายช้าๆก่อนที่จะใช้ผ้าขนหนูผืนนุ่มซับเบาๆที่ใบหน้าและเรือนผม ดวงหน้าแบบที่ไม่คุ้นเคยกำลังมองจ้องกลับมา ดวงตาสีดำสนิทมองนิ่ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะถูกมองโดยไม่ผ่านกรอบแว่นเช่นเคยหรืออย่างไร แต่ใบหน้าหญิงสาวเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง

“หน้ากฤตมีอะไรแปลกเหรอคะ”

“เปล่าครับ ผมมองไม่ค่อยชัดก็เลยต้องเพ่ง”

“ไม่อย่างนั้น ..”  ชายหนุ่มก้มหน้าลง ใบหน้าทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นของอีกฝ่าย

“ก็ต้องมองใกล้ๆ”

 หญิงสาวชะงักอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะผละออกด้วยความตกใจ

…ชอบแกล้งเธออยู่เรื่อย...

ชายหนุ่มหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่มาเช็ดหน้าและผมด้วยตัวเอง ก่อนที่จะนั่งลงที่โซฟา

“ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอครับ ขอโทษนะ”

หญิงสาวเอื้อมไปหยิบแว่นตามาเช็ดคราบน้ำฝน สายตาลอบมองร่างสูงที่นั่งอยู่บนโซฟาที่ห่างออกไป สายตาพินิจพิเคราะห์โครงหน้าที่ไร้กรอบแว่นของอีกฝ่ายที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ดวงตาคม จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากได้รูป เรือนผมสีน้ำตาลเข้ม สายตาคมที่มองกลับมาทำให้หญิงสาวสะดุ้งนิดๆก่อนที่จะเบนสายตาไปทางอื่น

“เอ่อ .. พี่หมอโทรตามช่างหรือยังคะ”

ชายหนุ่มลุกจากโซฟา พลางเช็ดหยาดน้ำฝนออกจากเรือนผมดำขลับ

“ตามแล้วครับ แต่คงมาพรุ่งนี้ ... ดูเหมือนตอนนี้ฝนจะซาลงแล้ว”

หญิงสาวยี่นแว่นตาส่งคืนให้แก่ชายหนุ่ม ก่อนที่จะเอ่ยขึ้น

“เปลี่ยนชุดก่อนไหมคะเดี๋ยวจะไม่สบาย”

“ขอบคุณครับแต่แค่นี้ก็พอแล้ว ผมคงต้องขอตัวกลับก่อน”

ชายหนุ่มลุกขึ้นวางผ้าขนหนูผืนนุ่มลงบนมืเรียว พลางเดินไปที่ประตูทางออก

...รบกวนมานานแล้ว คงต้องกลับเสียทีถ้าดึกกว่านี้คงจะไม่ดีเท่าไหร่…

“เอ่อ .. เสื้อกาวน์ กฤตจะเอาไปคืนที่โรงเรียนนะคะ”

“ครับ”  เขายิ้มก่อนที่จะเอ่ยลา

“แล้วก็ .. ราตรีสวัสดิ์”

 

 

tbc

…………………………….

กลับมาปฏิบัติงานแล้วค่า แม่หมอโชคได้มาทำหน้าที่ที่คิวบิกอีกครั้ง มิได้ลืมเลือนคิวบิก

ที่รักไปแต่อย่างใด ยังคิดฮอดเสมอ  คิดถึงลูกด้วย //กอดดด

//หมอโชคเอาเท้ายัน !!

ครั้งนี้ดูเหมือนเป็นการปูพรมสู่การเปลี่ยนแปลง

จะได้เปลี่ยนแปลงหรือไม่ก็ต้องจับตาดู ... เรอะ

ว่าจะมีแรงเขียนอีกไหม

(ต้องมีเสะ โอ๊สสส)

ตอนนี้ขอลาไปทภารกิจอื่นก่อนนะฮ้าฟ

------------------------------------------

 

แถม 

 

เสื้อกาวน์สีขาวที่เปียกชุ่มถูกหยิบขึ้นจากโต๊ะ ดวงหน้าหวานจับจ้องอยู่ที่เสื้ออย่างเหม่อลอย

นึกถึงเจ้าของที่เพิ่งจากไปเพียงชั่วครู่

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้ม

...ใจดี...

มือเรียวหยิบเสื้อตัวยาวสะบัดไล่น้ำ ทันใดนั้นวัตถุบ่งอย่างหล่นออกจากกระเป๋าเสื้อ

 

...กล่องกำมะหยี่สีน้ำเงิน...

 

ลักษณะนี้ของข้างในก็คงเดาได้ไม่ยากว่าใช้บรรจุเครื่องประดับบางอย่าง

จะผิดไหมนะ ถ้าจะขอดูว่าเป็นอะไร

 

....แต่กฤตกาญจน์ ทำแบบนี้ไม่เหมาะหรอกนะ แบบนี้ก็เหมือนไปละลาบละล้วง...

 

หญิงสาวหยิบกล่องกำมะหยี่เล็กซับหยาดฝน ก่อนที่จะวางลงบนโต๊ะ

พรุ่งนี้ค่อยไปคืนเจ้าของละกัน

 

 

edit @ 11 Oct 2010 15:44:11 by mutsuki

edit @ 11 Oct 2010 15:49:22 by mutsuki

Comment

Comment:

Tweet

"เอาเสื้อห่มตัวนางเอกอยู่คนเดียวแล้วพาฝ่ากลางสายฝนอย่างดื้อๆ โดยไม่ทันให้หญิงสาวได้ทักท้วงอะไร"

>////< อบอุ่นจริงนะ หมอโชค surprised smile surprised smile

#3 By pocream on 2010-11-08 23:17

หืออ..??? พล็อตเรื่องคุ้นๆ เหมือนเซนเคยเขียน embarrassed แต่อันนี้ หวานแม็กซ์ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก

ครูกฤตน่ารักเว่อร์ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก

*จะลงไปสำลักน้ำตาลตาย*

ขอบคุณค่ะ กำลังนี้ดน้ำตาลอยู่พอดีเลย วันนี้พอใจแล้ว มีแรงทำงาน แอร๊ย~

รอตอนต่อไป เอากล่องไปคืนนะคะครูกฤต (ซื่อสุดฤทธิ์..สาวคนอื่นมันต้องสะกิดใจแล้วนะเฮ้ย sad smile)

#2 By *Alyssa* on 2010-10-11 12:05

หวานมากเลยฮะะะะะะ ><,,
หมอโชค ขี้แกล้งอีกแล้ว แกล้งและรุกกันขนาดนี้ คนอ่านยังเขินแทนครูกฤตเลยฮะ

ครูกฤตก็น่ารักมากๆ เลยครับ เพ้อ
แฟนเป็นหมอก็ต้องทำใจฮะ มักจะดูแลคนอื่นและลืมห่วงตัวเองอยู่เรื่อย ให้คนใกล้ตัวต้องมาห่วงแทน...

รอติดตามต่อไปนะฮะ confused smile

#1 By กันต์กวี. on 2010-10-10 23:36